ลูกปิงปองเดิมใช้ทำด้วยยางหรือไม้คอร์ค จึงมีการกระดอนที่แรงและเร็ว ทำให้ยากแก่การตีลูก และการควบคุมบังคับทิศทาง ต่อมาประมาณปี ค.ศ.1890 วิศวกรอังกฤษผู้หนึ่งได้คิดค้นการทำลูกปิงปองที่เป็นเซลลูลอย มีด้านในกลวงและน้ำหนักเบา ทำให้สามารถบังคับและควบคุมวิถีการตีได้แม่นยำกว่าลูกยางหรือไม้คอร์ค ลูกปิงปองชนิดนี้ในขณะที่ลูกกระทบถูกไม้จะเกิดเสียงดัง ปิง และลูกกระทบถูกพื้นโต๊ะจะมีเสียงดัง ปอง เมื่อตีโต้กลับไปกลับมาจะเกิดเสียง ปิง-ปอง ๆ สลับกัน จึงมีผู้เรียกกีฬาชนิดนี้ว่า ปิงปอง ซึ่งเป็นการเรียกตามเสียงของลูกที่กระทบไม้และพื้นโต๊ะ ลูกปิงปองชนิดนี้ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบันนี้

ไม้ปิงปอง
ไม้ที่ใช้ตีกันอยู่เดิมมีรูปร่างคล้ายกับไม้ตีเทนนิส มีด้ามค่อนข้างยาว และหน้าไม้ที่ขึงด้วยหนังมีความกระดอนที่ไม่สม่ำเสมอ ทำให้ความคล่องตัวในการกลับหน้าไม้และการตีที่ไม่แน่นอน จึงได้มีการพัฒนาด้วยการเปลี่ยนด้ามไม้ให้สั้นลงกว่าเดิม และใช้แผ่นไม้กระดานทำเป็นไม้สำหรับตี

ต่อมาอีกไม่นานนักได้มีนักปิงปองชาวอังกฤษผู้หนึ่งนำยางแผ่นบางๆ มาติดกับไม้ ทำให้การตีลูกมีความแม่นยำ หนักแน่ และทำให้ลูกหมุนได้ เป็นเหตุให้ได้มีผู้อื่นเห็นความแปลกใหม่ในการเล่นปิงปอง โดยเฉพาะในทวีปยุโรปได้มีการตื่นตัวมาก นักปิงปองหลายคนได้นำเทคนิคใหม่นี้มาฝึกหัด และใช้แข่งขันจนทำให้เป็นเกมที่มีเทคนิคการเล่นมาก และมีลักษณะที่เล่นได้แตกต่างกัน

กีฬาปิงปองได้แพร่หลายเข้าสู่ทวีปเอเซียเป็นครั้งแรก ในราวศตวรรษที่ 20 โดยได้แพร่หลายเข้าสู่ประเทศออสเตรีย ฮังการี และอเมริกาก่อน ต่อมาได้มีศาสตราจารย์ท่านหนึ่งแห่งประเทศญี่ปุ่นได้มาศึกษาในประเทศอังกฤษ ท่านได้มีโอกาสเห็นและมีความคุ้นเคยกับกีฬาปิงปอง เมื่อท่านกลับประเทศญี่ปุ่นจึงได้นำอุปกรณ์ปิงปองกลับมาเผยแพร่ในประเทศญี่ปุ่น หลังจากนั้นจึงได้แพร่หลายเข้าสู่ประเทศจีนและประเทศอื่นๆในทวีปเอเซีย

ส่งหน้านี้ให้เพื่อนของคุณ